slideshow
Logo Historische Kring DalfsenTrefkoele+, Ruigedoornstraat 108, 7721 BR Dalfsen
0529-436611, info@historischekringdalfsen.nl



Columns Oprechte Dalfser Courant











Van de Poppenallee, de Kroesenallee en de Hessenweg  april 2021

Hoeveel mensen uit Dalfsen en Hoonhorst (tegenwoordig zelfs uit Lemelerveld) rijden dagelijks of wekelijks over de Poppenallee en Kroesenallee naar Wijthmen, zoals Wythem officieel heet? Hoe velen van hen weten waar de namen Poppe(n) en Kroese (Crouse) vandaan komen? Daar kan echter wat aan gebeuren door het lezen van Rondom Dalfsen nummer 101. Daarin staat een uitgebreid artikel over “Het buitentje Het Heuveldink”. Dat stond precies in de bocht waar je rechtsaf de Marhoekersteeg in gaat. Een al eeuwenlang bewoonde plek, zo blijkt. Wie in de bocht naar rechts kijkt (eigenlijk niet doen dus) ziet een eenzame en oude lindeboom in het land staan. Als die boom een geheugen had en kon praten zou zij heel veel kunnen vertellen over de familie Poppe die op het naastgelegen buiten, Het Heuveldink,  woonde. Nu is van dat pand niets meer te zien. En passant blijkt het oude, witte, tolhuis, dat pal aan de Poppenallee staat, er ook mee te maken te hebben. 

Wie toch de Marshoekersteeg inslaat (heel vroeger moest dat sowieso als je naar Zwolle wilde) zou in de buurt kunnen komen van de eendenkooi van de familie Kooiker (eigenlijk niet doen dus). Als je zo’n naam bezit hoeft het geen verbazing te wekken dat je zo’n kooi  in stand houdt. Het is en was niet de enige eendenkooi in Dalfsen. Niet zo vreemd, het Vechtlandschap leende zich er uitstekend voor en gebraden eend is een smakelijke hap en vroeger een welkome aanvulling op het dagelijkse menu. Waar die kooien zich bevonden en hoe zij precies werkten staat uitvoerig beschreven.

Niet veel Oudleusenaren zullen wekelijks via de Poppenallee naar Zwolle rijden. Zij hebben hun “eigen” Hessenweg. Als die weg een geheugen had en kon praten zou zij heel veel kunnen vertellen over de Oudleusenaren die daar in de buurt woonden en wonen. Aangezien dat niet het geval is hebben een paar van hen zelf maar een plan gemaakt om het DNA van Oudleusenaren in beeld te brengen. Daar doen zij in deze Rondom Dalfsen verslag van. Dan gaat het over de film die is opgenomen (in de Bronstijd?), over de op de vele oude boerderijen teruggebrachte namen en over de kaart die zij op een tafel hebben vastgemaakt. Welke kaart heel veel informatie bevat over de historie van Leusen en die dag en nacht geraadpleegd kan worden in het centrum van het dorp.

Oude boerderijen stonden er ook in Dalfsen, bijvoorbeeld waar zo’n beetje de tweede nieuwbouwwijk verscheen. Pleijendal en Pastoriestraat en omgeving. Je kon er mooi wandelen, tussen de boerderijen Polhaar, Oude Breuil, Braam en Westerhof. Die zijn allemaal afgebroken. Gelukkig hebben we de foto’s nog!

Kortom, wie de Rondom Dalfsen niet in de bus krijgt kan een exemplaar aanschaffen bij de boekhandel in Dalfsen of bij Wennemars in Oudleusen of Blitsspul in Lemelerveld.

Namens de redactie, Jan Sibelt












Markante mensen in Rondom Dalfsen nummer 100!  december 2020

De honderdste editie van een geschiedenistijdschrift moet natuurlijk iets bijzonders zijn. Dat geldt ook voor Rondom Dalfsen. Maar wat is dan bijzonder, behalve heel dik en veel kleur? De redactie bedacht: mensen zijn bijzonder. Heel veel mensen zijn bijzonder, misschien zijn wij allemaal wel bijzonder. Hoe maak je dan een keuze daaruit? We hebben toen een selectie gemaakt van bijzondere én markante mensen uit ons werkgebied. Markant omdat zij opvallen. Bijvoorbeeld omdat zij (ooit) 100 jaar zijn geworden. Dat is weinigen gegeven en wat maakt hen dan juist zo bijzonder? Wat hebben Dorus Broeks, Bart Schaapman, Jansje van Echten-Geerts, Marie Schrijver-Niens, Katrien Witsenboer-Visker en Everdina Kok-Meesters met elkaar gemeen, anders dan dat zij 100 jaar of meer zijn of zijn geworden? In elk geval dat zij als volwassene een of twee wereldoorlogen hebben meegemaakt. De wereld en hun eigen omgeving in een eeuw tijd zien veranderen als nooit tevoren in zo’n relatief korte tijd is gebeurd. Ieder van hen heeft wel iets speciaals meegemaakt dat veel indruk heeft gemaakt. Dorus Broeks zag op 30 januari 1944 de onlangs in Millingen opgegraven Messerschmitt neerstorten. Bart Schaapman heeft nog meegemaakt dat er een kilometerlange “file” van schepen in het Overijssels kanaal lag te wachten op het lossen van de vracht suikerbieten voor de fabriek. Geen wonder dat Lemelerveld zelfs tot na de oorlog werd aangeduid als “febriek”. Jansje van Echten moest als 13 jarige al voor een groot gezin zorgen. Dat blijft je ook wel bij.


Honderd jaar worden kan je als het ware overkomen. Jezelf op een bijzondere manier inzetten voor de samenleving is een ander verhaal. Daarvan bevat deze Rondom Dalfsen er ook vele. Portretten van een andere groep van markante mensen. Zoals meester Overmars uit Hoonhorst. Hij was van 1932 tot 1968 hoofd van de school aldaar. Het lijkt wel of hij bij alle initiatieven die in die periode in Hoonhorst van de grond kwamen betrokken was. Het maakte niet uit of het over sport, over de kerk of over boeren ging. Vergelijkbaar met Henk Beunders uit Lemelerveld, ook hoofd van de school en betrokken bij allerlei plaatselijke activiteiten. Niet in de laatste plaats bij de gemeentelijke herindeling van “zijn” dorp. Betrokken bij zijn dorp is ook Dirk Brugman. Net als Beunders geen Sallander van geboorte, maar begaan met de politiek en de natuur in en rond “zijn” Dalfsen. Henk van de Beeke hoefde geen lange reis te maken om in Dalfsen uit te komen. Zijn wortels liggen in de Marshoek. Zijn takken spreiden zich in Dalfsen uit over een heel breed scala aan vrijwilligerswerk. Die voor de Historische Kring en speciaal voor Rondom Dalfsen wierpen jarenlang wel hele mooie vruchten (foto’s, films etc) af. Dan Oudleusen. Dat is in deze Rondom Dalfsen een verhaal apart. Een heel oud gebied dat pas na de oorlog een ontwikkeling tot een echt dorp kende. Met een kern en met voorzieningen en organisaties. Daar hebben veel bewoners aan bijgedragen. Een beschrijving daarvan levert een kleine dorpsgeschiedenis op.

Rondom Dalfsen opent met een artikel over en van burgemeester Erica van Lente. Zij heeft niet alleen door haar naam een historische band met onze streek. Na twee jaar burgemeesterschap geeft zij haar indrukken weer van de gemeente en vooral van haar gesprekken met mensen uit haar en onze gemeente. Kortom, alle redenen om het extra dikke en fraai geïllustreerde nummer 100 te lezen. Als je geen lid bent van de Historische Kring kun je het gewoon kopen in Dalfsen, Lemelerveld en Oudleusen. Lid worden is uiteindelijk goedkoper. Prettige Feestdagen!

Namens de redactie, Jan Sibelt




Voeren en varen in en rond Dalfsen   september 2020

In Rondom Dalfsen nummer 99 gaat het heel veel over transport. Vanuit geschiedkundig oogpunt mag dat geen verwondering wekken. De historie van de 4 kernen uit het werkgebied van de Historische Kring is ondenkbaar zonder aandacht te geven aan het vervoer dat het gebied doorkruiste. Zeg nu zelf, wat zou Oudleusen zijn zonder de Hessenweg, Dalfsen zonder de Vecht, Lemelerveld zonder de kanalen en Hoonhorst zonder zijn oude wegen? Misschien, nou misschien, zouden zij niet eens bestaan.

Het gebied waarin nu het dorp en het buitengebied van Hoonhorst ligt werd vanouds  doorsneden door 2 belangrijke wegen: een koningsweg en de weg van Kampen naar Osnabrück. De eerste liep vanaf de hof Ierte (ten zuiden van e Heinoseweg) naar de hof Archem achter de Lemelerberg. De Oude Vechtsteeg is er een restant van. Beide hoven zijn al zo’n 1000 jaar bekend en behoorden tot het klooster van Essen. De weg die vanuit Kampen via de binnenstad van Zwolle naar Duitsland liep volgde deels het tracé van de huidige Molenhoekweg en de Twentseweg. Op deze zandwegen voeren de voermannen, reden de karretjes, liepen de paarden. De reizigers legden aan bij de vele herbergen langs de wegen of zochten anders onderdak.

Op de kruising van de Molenhoekweg en de Koelmanstraat is nu een schuilhut gebouwd, die “De Kapelle” is genoemd. Gerealiseerd in het kader van het project DNA van Dalfsen en gerealiseerd in goede samenwerking tussen de gemeente en de werkgroep Hoonhorst van de Historische Kring Dalfsen. Landschap Overijssel heeft het nu overgenomen.

Dit alles wordt uiteengezet in een fraai geïllustreerd artikel. De achtergrond van de Papenallee krijgt de lezer er gratis bij.

Het zelfde DNA project heeft ook sterk bijgedragen aan het in de vaart brengen van de Vechtzomp. De rol van dit scheepstype op de Vecht wordt toegelicht, net als de technische aspecten van deze platbodems en waarom juist dit soort boten voor de Vecht zo geschikt waren. En voor Dalfsen zo belangrijk. Waar zou die naam zomp vandaan komen. Uit Enter waar ze gebouwd zijn? Of weten de varkens er meer van?

Om het belang van de scheepvaart voor Dalfsen te onderstrepen zijn in het blad de avonturen beschreven van het schip de Gerrigje. Ooit was deze Hasselter aak in het bezit van de gebroeders Chris en Berend van de Vegte, telgen uit een Dalfser schippersfamilie. Zij noemden het schip, dat zij voor het vervoer van turf gebruikten, naar hun oma, maar verkochten het in 1962. Op 13 april 1945 is het schip nog ingezet bij het overzetten van Canadezen naar het dorp. Uiteindelijk kwam het in het bezit van Willem Poldermans die het helemaal in oude luister herstelde. En dat is een lang traject en een mooie zoektocht gebleken. Hij kwam er mee in Dalfsen maar ging er ook de zee mee op, tot Parijs aan toe.

Rondom Dalfsen is gratis voor de leden van de HKD. Losse nummers zijn verkrijgbaar bij de boekhandels in Dalfsen, bij Wennemars in Oudleusen en bij Blitsspul in Lemelerveld.

Namens de redactie, Jan Sibelt




De bevrijding vieren              april 2020

Dalfsen kan geen vrijheid vieren. En het had zo mooi kunnen zijn. Onder het motto dalfsenviertvrijheid waren een heleboel activiteiten ontplooid om te gedenken dat Nederland 75 jaar geleden bevrijd is en om de vrijheid vanaf 1945 te vieren. Allerlei bijeenkomsten, lezingen, muziek, kinderen die het begrip vrijheid uit- en verbeelden, kunstmanifestaties, vlagvertoon, rijdende militaire voertuigen, exposities, informatiepanelen bij vliegtuigcrashplaatsen en een tijdelijk museum. Alles, althans bijna alles, gaat niet door. Verslagen door een virus.

De vrijheid vieren, hoe deden wij dat na een periode van onvrijheid? In april 1945 herwon de gemeente Dalfsen haar vrijheid. In het dorp Lemelerveld werden al op 10 april de Duitsers verdreven. Dat gebeurde door Canadese militairen die, de weg gewezen door plaatselijke verzetsmensen, vanuit het zuiden oprukten en na beschietingen de Duitse militairen verjoegen/massaal gevangen namen. Dat had tot gevolg dat in het dorp al feest werd gevierd, terwijl in het buitengebied volop Duitsers zich uit de voeten maakten, vooral richting Dalfsen. Vieren was een kwestie van opgelucht, lachend en uitgelaten bij elkaar komen, verstopte drankflessen aanspreken en blij zijn allerlei kennissen weer onbekommerd te ontmoeten. Het leed van de slachtoffers even vergeten. Het aantal daarvan stond overigens bepaald niet bij iedereen op het netvlies in die dagen. Vandaag de dag horen of zien wij de cijfers om half drie ‘s middags. En wat voor een gevoel zullen de vele onderduikers in onze dorpen en buurtschappen wel niet hebben gehad? Niet in een paar woorden te beschrijven, lees hun verhalen er maar op na.

In Dalfsen was het drie dagen later misschien nog pregnanter. Op 13 april was in alle vroegte de brug opgeblazen door zich vervolgens snel uit de voeten makende Duitse militairen. In het dorp werd verder geen schot gelost. Canadezen werden overgezet met boten van Dalfsenaren. Mensen trokken naar de brug, hieven spontaan het Wilhelmus aan, Excelsiorleden deden mee, vlaggen werden uitgehangen en alles wat oranje was werd uit kasten gehaald en aangetrokken of meegenomen. Mensen die pro-Duits waren of van die gevoelens werden verdacht werden opgepakt en vastgezet. Inclusief een NSB-burgemeester. Revanchegevoelens staken de kop op. Dat zal niet altijd verheffende beelden opgeleverd hebben. Terwijl dit zich in het dorp afspeelde werd er bijvoorbeeld in de Broekhuizen volop gevochten tussen Canadese en Duitse troepen. Een paar boerderijen werden in brand geschoten, de Canadezen namen geen enkel risico. Ook in Oudleusen en Hoonhorst sneuvelden boerderijen en helaas ook mensen tijdens vuurgevechten.

De vrijheid vieren was geen kwestie van dagenlang feesten, hossen, drinken en muziek maken. Meer een zaak van opluchting, emotie uiten en laten zakken en dan vervolgens zo gauw mogelijk over naar de orde van de dag. Vrolijke bijeenkomsten, vieringen in kerken, een grote oecumenische op de Lemelerberg, optochten met muziek en versierde wagens en mensen in mooi kleding, dat was het hoofdzakelijk wel.

En hoe zal dat gaan als de huidige corona-maatregelen worden ingetrokken? Wat voor energie komt er dan vrij? Het zal niet gaan zoals in april 1945 : totale vrijheid van de ene op de andere dag. De vele slachtoffers zijn veel beter in beeld dan toen. Dat maakt dat de “overlevers” eigenlijk beter hun de gezondheid kunnen vieren. En voor de rest zien we volgend jaar wel.

Maar wel allemaal vlaggen op de bevrijdingsdag in jouw dorp!

Jan Sibelt
Voorzitter HKD




Een naam geven                    december 2019

Wie kent in Dalfsen niet het kruispunt Driessen? In Raalte kent iedereen kruispunt Bos. Een beetje Hoonhorster weet waar de afslag ’t Broene Peerd” is en in Lemelerveld kent iedereen Ellenbroeksbrug, ook al bestaat die eigenlijk niet meer. Plekken/wegen worden aan namen gekoppeld, de plek blijft , de naamgever verhuisd of verwisselt het tijdige voor het eeuwige.

Op de voorpagina van de nieuwe Rondom Dalfsen staat een foto van petroleumventer Driessen. Hij woonde vlakbij het oude, nu meer bekende en, qua ongelukken, beruchtste kruispunt van Dalfsen. Je hoeft dus niet beroemd te zijn om je naam voort te laten leven. (Foto: Petroleumventer "Pretolie" Driessen)

Voortleven deden ze niet altijd bij het kruispunt. Ooit was het een vaste plaats voor het uitvoeren van doodstraffen: er stond een galg. Op oude kaarten is dat nog zichtbaar. Als er weer eens iemand ter dood werd veroordeeld, dan moest de buurt de galg opbouwen. Ze kregen daar ook iets voor. Vast een fiscale toeslag of zoiets.

Een toeslag kreeg Gos Eshuis niet. Wel een gouden medaille namens de koningin. Hij won die namelijk in 1903 voor het mooi voordragen van een gedicht, een reciteerwedstrijd noemde men dat. Hij kon dus meer dan het opzetten van een bedrijf. De lezer van Rondom Dalfsen krijgt de geschiedenis van zijn bedrijf er gratis bij. Zijn nazaten treden tot vandaag de dag in zijn voetsporen.

Piet Snijder en Diny van den Berg – Bisschop hebben misschien nooit een gedicht gereciteerd, maar hun levensloop staat wel mooi in deze Rondom Dalfsen. Daarbij heeft Piet Snijder zeker veel prijzen gewonnen met “zijn” fanfareorkest Excelsior. Geboren in Hessum , maar toch een oprechte Dalfsenaar geworden. Dan mag je naam in de Oprechte Dalfser Courant.

(Foto: Piet Snijder 50 jaar, 21 oktober 1982. Hij snijdt zijn zelfgebakken Abraham aan. Achter de toonbank kijkt Jenny toe.)


Diny Bisschop is geboren in Dalmsholte, maar een echte Lemelerveldse geworden. Dat mag je rustig zeggen als je 95 bent en al sinds 1946 in het dorp woont. En daar getrouwd bent met een aannemer, 8 kinderen op de wereld zet en nog boeiend kunt vertellen over allerlei bijzondere lieden in dat dorp.

Wie de Rondom Dalfsen in het midden openslaat ziet dat in 1953 Dalfsen tussen de Vechtdijk, de Prinsenstraat, het Kerkplein en de Vechtstraat een echt groene long had.

Toch mooi dat leden van de Historische Kring Dalfsen dat blad in de bus krijgen. Maar losse nummers zijn ook te koop. Bij de boekhandels in Dalfsen, bij Wennemars in Oudleusen en bij Blitsspul in Lemelerveld.

Namens de redactie, Jan Sibelt






Ankum aan de Vecht?          april 2019

“Nee, ik komme niet uut Dalfsen, ik komme uut Ankum!”. Dat heb ik verstokte Ankummers wel eens horen zeggen. Met enig recht, want Ankum – in oude papieren ook wel als Ancum geschreven – is een heel oude buurtschap of dorp zo men wil. Tegenwoordig is de bebouwing van de kern Dalfsen al tot de Vossersteeg gevorderd, de Leemculeweg is hier en daar al overgestoken, dus enig annexatiegevoel zal de echte Ankummer niet vreemd zijn. Dat oude gebied Ankum bevat veel historie, zoals uit de vorige Rondom Dalfsen en herinneringen van de geboren Ankummer Thijs Knotters al bleek. De nieuwe editie laat zien dat Ankum alle kenmerken van een dorp bezat. Een paar bakkers en winkeliers, smeden, twee scholen, een voetbalclub en een gebouw voor allerlei verenigingsactiviteiten, waaronder kerkdiensten. Nuchtere mensen die Ankummers. Zo’n zelf aangeschaft en in elkaar gezet pand werd gewoon “Het Gebouw” genoemd. Niks Kulturhus of zo. Wel modern gefinancierd: via uitgifte van renteloze aandelen. Crowdfunding zeggen wij nu.

Of Ankummers ook muzikaal waren vertelt het verhaal niet. Misschien dat Mies van de Wal dat weet. Want zij heeft op dit gebied haar sporen in Dalfsen en omstreken wel verdiend. Accordeon spelen en accordeonles geven, pianoles geven, koren dirigeren, cabaret begeleiden, zelf zingen, wat heeft zij eigenlijk niet gedaan. De stelling dat zij van alle muzikale markten thuis is lijkt mij niet Aanvechtbaar. Dat lijkt mij evenmin het geval bij de stelling van Ben Kloosterman dat er een houtzaagmolen pal aan de Vecht (nu Bellingeweer)  heeft gestaan. Die molen is gesneuveld bij de kanalisatie van de Vecht eind 19de eeuw.

Nu in alle kernen  van het gebied dat de HKD bestrijkt (Hoonhorst, Lemelerveld, Oudleusen en Dalfsen) in de bibliotheken aandacht is voor bedrijven en bedrijvigheid is het passend dat in deze Rondom Dalfsen extra aandacht is voor wat een echt Dalfser bedrijf was: Garage Jacobs.

Net zoals het zeer gepast is om in deze periode van het jaar stil te staan bij de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog. Eén van die gruwelijkheden was het bombardement op 17 september 1944 op de psychiatrische inrichting in Wolfheze. De Geallieerden, bezig met  de Slag om Arnhem, dachten dat er nog Duitsers in de gebouwen zaten. Die waren er al vandoor. Niet minder dan 86 Nederlanders verloren het leven. Eén van hen was Antien Hakkers uit Dalfsen. Opdat wij maar niet vergeten.

De Rondom Dalfsen is gratis voor leden van de Historische Kring. Losse nummers zijn verkrijgbaar in het Historisch Centrum Ab Goutbeek in de Trefkoele+, bij de Dalfser boekhandels en bij Wennemars in Oudleusen.

Namens de redactie, Jan Sibelt






Heerlijke  historie      januari 2019

Is er steeds meer belangstelling voor geschiedenis? Of nog steeds? Of steeds minder? Wie afgaat op het succes van het plaatjesalbum “Dalfsen door de eeuwen heen” van Albert Heijn/Huisjes zal neigen naar “meer”. Er zijn meer dan 1700 albums uitgegeven. En op de ruilmiddagen verdrongen jong en oud (ik schat van 8 tot 80) zich om op de tafels met plaatjes om de ontbrekenden in hun album te bemachtigen.

Het volle album is prachtig om te zien. Fraai vormgegeven door Paulien Tempelman met een mooi contrast tussen de foto’s – uit de voorraad van de Historische Kring – van oud Dalfsen en die van hedendaags Dalfsen. Geschiedenis leeft wel degelijk dus. Zeker als zij mooi verpakt is. En die verpakking kan zijn: foto’s, documenten, opnames, mondelinge en schriftelijke verhalen, doorwrochte artikelen, presentaties, tentoongestelde voorwerpen, opgegraven voorwerpen en wat al niet meer. Alles uitgroeien tot schatten van Dalfsen, Lemelerveld, Hoonhorst of Oudleusen. Alle reden om geschiedenis van onze eigen omgeving te koesteren, te omarmen, te beschermen, te bekijken, te raadplegen, te bewerken, te laten zien en te laten horen. En laten wij dat nou allemaal doen bij de Historische Kring Dalfsen. Binnen en buiten ons Historisch Centrum Ab Goutbeek in de Trefkoele+. We bemoeien ons met het DNA van Dalfsen, met de Vechtzomp, met de schuilhut in Hoonhorst, met het Kerkbrugje in Lemelerveld en het markegebeuren in Oudleusen. We laten het zien in ons blad Rondom Dalfsen, op de site, op facebook, op Dalfsennet, op MijnStadMijnDorp, tijdens de Historische Avond, de Dialectavond en Monumentendag. Dat doen wij allemaal graag, maar ook graag zouden wij dat met meer mensen willen doen. Er is nog zoveel werk aan onze winkel. Het verwerken foto’s (wie en wat staat er op) en het documenteren van schriftelijk materiaal bijvoorbeeld. Het verzamelen van oorlogsmateriaal en het opnemen van verhalen. Het organiseren van evenementen. En het digitaliseren en toegankelijk maken van al het materiaal. En dat doen wij omdat het leuk is, belangrijk is en interessant is. En het is bij ons ook nog gezellig ook. Kom er dus bij! Of kom met jouw oude spullen langs, elke morgen zijn wij geopend.




Voor wie denkt “wat heb ik aan het verleden? “ zou ik de woorden van de Belgische schrijver Karel Jonckheere in herinnering willen brengen: “Als het verleden niets waard is voor het heden, wat is dan het heden waard voor de toekomst?

Het wordt vast weer een historisch jaar.


Jan Sibelt, voorzitter Historische Kring Dalfsen




Rondom Dalfsen nr 94 december 2018

Ankum, Hoonhorst en Lemelerveld in Rondom Dalfsen

De Rondom Dalfsen die deze week verschijnt bevat een grote geografische diversiteit aan artikelen. De historie van Ankum, met al haar landhuizen, komt aan bod in een verhaal waarvoor Thijs Knotters veel informatie aandroeg. De levensloop van een bijzondere vrouw, die lang op ‘n Hoonhorst woonde, – Louisa (ofwel Wiessie)  Jolmers-  wordt beschreven door Herman Lankhorst. Zij kwam als zogenaamde bestedeling in het dorp terecht. Het markeboek van Emmen bevat diverse fraaie, niet of nauwelijks meer gebruikte, woorden en uitdrukkingen als: middesommer, het bevrijde lant en crammen. Ze komen, met betekenis, allemaal aan de orde. De geschiedenis van de scholen in en om Lemelerveld wordt besloten met de Mariaschool, de bewaar- ,annex naaischool en de VGLO. Tenslotte is te lezen dat de burgemeester van Dalfsen en zijn ambtenaren er tot in de jaren ’60 heel wat armoediger bij zaten in hun kantoor dan tegenwoordig.
De Rondom Dalfsen is gratis voor leden van de Historische Kring Dalfsen. Losse nummers zijn verkrijgbaar bij het Historisch Centrum Ab Goutbeek in de Trefkoele+ , bij de boekhandels in Dalfsen en bij Wennemars in Oudleusen. 



Open Monumentendag 2018  8 september

Na vele maanden van voorbereiding en een enorme inzet van de vele vrijwilligers is dan 8 september aan gebroken. “De Open Monumentendag”. Vanaf 10.00 uur kon men starten met het bezoeken van de vele monumenten en andere festiviteiten, die deze dag georganiseerd waren. Door “Proef Dalfsen” was er een schitterende route uitgezet aan de zuidkant van de gemeente Dalfsen o.a. via Hoonhorst, Hessum en de Vennenberg. De kern Hoonhorst was dit jaar aan de beurt om zich te presenteren. Ze deed dit dan ook met verve. Rondom het Anjerpunt en de molen van Fakkert was een expositie te zien. Ook waren er excursies, verzorgd door de werkgroep Hoonhorst van de Historische Kring Dalfsen. In de naast gelegen kerk waren oude Bijbelse schoolfoto’s te zien, terwijl het koor zorgde voor de muzikale omlijsting. Door het mooie weer waren veel mensen op de fiets, het was een drukte van belang op de fietspaden.
De grote publiekstrekker was ook dit jaar weer Kasteel Rechteren. De 1e schatting is dat er op deze dag ruim 2200 bezoekers zijn geweest. Een kasteel als dit, blijft voor veel mensen een enorme trekpleister. Evenals de vorige jaren zat de Historische Kring Dalfsen met een expositie in het koetshuis. Samen met de Graaf van Rechteren waren oude bouwtekeningen uitgezocht en tentoongesteld. Deze waren door de graaf voorzien van de nodige informatie. Ook kon men weer een schitterende diavoorstelling zien, die de mensen een kijkje gaf in het interieur van het kasteel. Op het voorplein toonde de fam. Hulsman met haar Belsenspan hoe men vroeger bomen versleepte met de Mallejan.
Ook in het dorp Dalfsen gebeurde het een en ander. Er waren optredens in de Synagoge,  de Grote en de Katholieke kerk. Bij de Westermolen kon men een streekmarkt en een expositie van de fotoclub Dalfsen bezoeken.
Rond de Grote kerk kon men genieten van prachtige modeshows van de plaatselijke gezamenlijke winkeliers, evenals van wat “Proef Dalfsen” aan lekkers te bieden had. Ook hier was weer gezelligheid troef.
Werkgroep Open Monumentendag Historische Kring Dalfsen.




Rondom Dalfsen 93 september 2018

Kijk Uit in en naar de Rondom Dalfsen!
 
Ergens in 1936 moet een stel Dalfser liefhebbers van de damsport bij elkaar hebben gezeten om een naam te verzinnen voor de door hen opgerichte damclub. Ik weet het niet, maar sluit niet uit dat diverse namen de revue zijn gepasseerd, zoals LOS (Laat ons schuiven) en SVS (Schijf voor schijf).  Uiteindelijk is de keus gevallen op Kijk Uit. Een breed toepasbare titel, want uitkijken moeten wij altijd en overal, dus ook bij het dammen. In de nieuwe Rondom Dalfsen kunt u nalezen hoe het de Dalfser dammers is vergaan. Dat levert mooie verhalen uit een eerder interview met Gradus Zweerts en Willem Dijk op. Verhalen die, naast over het dammen, vooral gaan over wat men bij het voetballen “de derde helft” noemt. Gezelligheid (het bleef niet altijd bij één borreltje) en gein (heel veel eieren eten)  kenden dan geen tijd, zo lezen wij. De naam Kijk Uit lijkt dan ook toepasselijk gekozen. Helaas is de populariteit van de damsport zodanig teruggelopen dat de club vorig jaar moest worden opgeheven. De laatste liefhebbers waren getooid met de mooie Dalfser namen: Van Pijkeren, Roddenhof, Haarman, Ekkelenkamp (2x), Van Eerbeek en Van Dommelen.
Hebben de dammers de strijd gestaakt, de melkfabriek in Dalfsen (Coodal, Salland, de Kaasfabriek) draait nog op volle toeren. En wel continu, zeven dagen in de week. Wat er in de fabriek allemaal veranderd is in de verwerking van melk vertelt Derk Bosscher. Als op maandagmorgen de op kolen gestookte ketels moesten worden schoon gemaakt, dan daalde in de buurt een roetregen neer. Een leerzaam artikel. Hoe bepaal je met behulp van alcohol of de melk zuur is? Wat is een schurftkast en hoe werkt deze? Hoe maak je melkpoeder door verstuiving? Ook de personeelsverhoudingen zijn niet meer wat ze geweest zijn. Kwam een medewerker vroeger de directeur tegen, dan moest de medewerker (heette  toen vast anders) eerst groeten, anders toonde hij onaangepast gedrag. 
Ooit was er trammelant aan De Stouwe in Oudleusen. Dat blijkt uit de historie van het erf Hekman aldaar, nu gelegen aan Op ’t Holt. Een vroegere bewoner was zo gekant tegen het graven van “De Leiding”, dat hij de gravers beschoot met zijn geweer. Later weigerde hij belasting te betalen, wat  uiteindelijk tot gevolg had dat zijn boerderij werd geveild. De huidige bewoner, Ab Schutte, vertelt hier het nodige over. Ook over zijn beroepsmatige carrière. Daarbij kwam hij naar eigen zeggen tot twee keer toe van de hel in de hemel. Een hele prestatie.
Al deze verhalen, gelardeerd met fraaie foto’s, krijgen HKD-leden gratis thuis. Niet-leden kunnen een exemplaar kopen bij het Historisch Centrum Ab Goutbeek in de Trefkoele+, bij de boekhandels in Dalfsen of bij Wennemars in Oudleusen.
 
Namens de redactie,
Jan Sibelt




Expo Jan Willem Brinkman en auteurs-/portretrecht   augustus 2018

In de Trefkoele+ is de expo te zien omtrent de vele facetten van het werk van Jan Willem Brinkman. Zoals bekend is Jan Willem in mei 2017 plotseling overleden. Hij heeft heel veel betekend voor de Historische Kring Dalfsen. Deze expo geeft een klein overzicht van zijn vele werk.
Hij was een vakman op het gebied van foto’s maken en of bewerken.
Hij heeft veel presentaties verzorgd voor de bewoners van woonzorgcentrum Rosengaerde waar we nog steeds profijt van hebben. Hij was er op tijd bij wanneer een gebouw gesloopt werd. Zo heeft hij veel foto’s gemaakt van gebouwen die al dan niet moesten wijken voor de aanpassing van de Hessenweg. Aan de fotogalerij van huisartsen in de Groepspraktijk Huisartsen Dalfsen heeft Jan Willem veel zorg besteed. Ook bekend is het kaartspel van de Jumbo-actie met afbeeldingen van bekende gebouwen in Dalfsen.
Een van de allermooiste foto’s (een juweeltje) is het moment dat na een enorme hoosbui de van Lentestraat blank stond en er ineens een zeilboot voorbij kwam. Jan Willem was er op tijd bij met de camera om dit tafereel vast te leggen.
De expo is te zien tijdens de openingsuren van de Trefkoele+ in de Oranjehal.
 
Nu we te maken krijgen met de AVG (de Privacy-wet, hier volgt later meer over) is er veel aandacht op het gebied van auteursrecht en portretrecht, en de hoge boetes die inmiddels zijn uitgedeeld. De Historische Kring Dalfsen heeft moeten besluiten om diverse foto’s van haar website te halen. Op Mijn Stad Mijn Dorp bij het HCO in Zwolle, zijn tijdelijk alle foto’s niet meer te zien. We hebben heel veel foto’s waarvan we niet weten of er mensen zijn die daar rechten op kunnen laten gelden.
We kunnen als HKD geen enkel risico lopen. Wanneer er vanaf nu mensen zijn die foto’s schenken aan ons moeten zij er volledig afstand van doen en dat zwart-op-wit bevestigen.
 
Gerard Haarman  werkgroep Digitalisering.
 


Fietsen   Juli 2018
 
Onze gemeente Dalfsen is een echte fietsgemeente. Kilometers aan mooie fietspaden hebben we voorhanden met daarbij nog allerlei landelijke weggetjes. Je kunt alle kanten op en met de verschillende fietsroutes verdwaal je ook niet gauw. Langs de wegen staan mooie rijen dikke eikenbomen die de wegen een echte laanstructuur geven en op deze zonnige zomerdagen zorgen voor de broodnodige schaduw. Lommerrijke wegen zogezegd.
Dat is niet altijd zo geweest. Vlak na de Tweede Wereldoorlog waren de meeste wegen in het buitengebied nog onverhard. 's Zomers mul en 's winters modderig. Langs de zijkant van de weg lag een smal sintelpaadje voor de fietsers maar bij nat weer met veel modder reden daar de auto's en karren ook overheen dus dat was dan behelpen. Voor bezorgers en venters, vaak op transportfietsen, artsen, wijkverpleegsters en veeartsen was het vaak een uitdaging om de mensen te bereiken. In de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw begon dan eindelijk de verharding van de wegen in het buitengebied. Dat was een uitkomst. Toen begon ook het fietsen als vrijetijdsbesteding, niet meer alleen op de doorgaande wegen maar nu overal in de gemeente. Langs de nieuw verharde wegen waren bijna overal jonge eikenboompjes geplant. Toch was het landschap nog een stuk kaler dan nu. In Nieuwleusen kon je nog op verschillende plekken de Lemelerberg zien. Dat kan nu niet meer. De eikenboompjes zijn flink gegroeid. Het was een goede investering destijds waar we nu nog veel plezier aan beleven. De eikenprocessierups nemen we maar even voor lief.  En, verbeeld ik me dat nou? Het lijkt wel of ons landschap elk jaar mooier wordt.
 
Willie van Oenen   Historische werkgroep Oudleusen



Proaten in de moedertaal   Juni 2018
 
Sprek ie ’t nog? De moedertaal van heel völle van oons? Oons mooie Sallandse dialect? Verstoan det giet vaste nog wè. Mar echt voluut die taal gebruken tegen iemand die ’t goed kan verstoan of zelf sprekt? Ik wete wel zeker det  d’r steeds minder Dalfsenaren en Sallanders bint die det doet. Wat luu schaamt zich d’r zelfs veur um die moedertaal te gebruken. Det is dan toch ärgens zielig volk. Niet wullen weten woar ie vandan komt. Kump det niet wullen van niet trots wèèn?  Of is det bange wèèn det ‘t ’n bettie minderwaardig evönn wördt? Det gevuul van minderwaardigheid, det kö j not zomar votproaten, det wul niet met gevuul. Mar onzin blef ’t wel. An elke Limburger kun ie heuren det die uut ’t zuuden kump. Mooi toch? Det Frans Timmermans, oonze EU-commissaris, accentlozer Engels sprekt dan Nederlands, doar mak toch gien Hagenees of Limburger ’n punt van? Frans zölf temensen niet. Hie giet d’r juust greuts op. ’t Is iets eigens.
Waorumme bint Tukkers meer met eer dialect bezig dan wie luu in Salland? Det hef d’r toch ok met te maken det luu uut Twente zich meer verbunden vuult met eer eigen streke? Doar draaft ze mangs wel met deur, dan liekt ’t wè of zie zich ofzet teeng andere streken as Salland, de Kop van Oaveriessel en de Achterhoek. ’t Hef d’r dach ik deels met te maken det ‘t  Twents machtig goeie boegbeelden, veurmannen dus, hef, zoas Herman Finkers, wijlen Willem Wilmink, Anne van der Meiden en André Manuel. En de Achterhoek hef Normaal. Hebbe wie det soort dan helemoale niet? Ho is èèm, wat dach ie van Ilse Warringa? Kiek en luuster mar noar de Grote Markt 30 oflèveringen op rtvoost. En wie in Dalfsen hebt dominee Schipper en let op, Jopie kump d’r an! D’r bint d’r nog wè wat die d’r wat an doet.
Det kö’j ‘bepoald niet zeggen van alle vriejetiedsondernemmers bie oons in de buurte. Wie in Dalfsen giet fietsen kump mangs ’n weurtie Sallands teeng. Mar vandage an ’n dag nog vaker Engelse woarden. Zoas Lodgepark (’n veltie met ingerichte tuunhuusies veur vekaansiegangers), Resort (’n camping um ’t op zien engels te zeggen) en Mixed Hockeyclub (veur jong en oald? J/M?, M/V? ok LHBT?). Nee, geef mie dan mar ’t Olde Station of Jopies Gruune Wereld. Doar kö’j vaste trechte in de moedertaal. Die wördt thuus deur zat mèènsen nog esprökken. Mar zat is in dit geval niet genog.  Bie de HKD kunt wie gien mèènsen bie de dialectwarkgroep meer kriegen. Is det ollemaol arg? Joa, det is ’t wel eigenluk. Want dan giet cultuur verleuren en det kump niet weer terugge. Taal heurt tut ’t DNA van iedere plaatse, dus ok van Dalfsen
Tweetaligheid, doar bin ik ’n groot veurstander van. Mar loat det niet allenig mar Engels en Algemeen Beschaafd Nederlands (?) wèèn. Want dan giet ’t oaver 100 joar met det ABN net zoas met oons dialect noe. Doar kö’j op wachten. Of niet natuurluk. In de toekomst kieken is alleent veur mèènsen die met de helm op geboaren bint.
 
Jan Sibelt   'Dalser' dialect     Historische Kring Dalfsen



Column   mei 2018

Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we alle oorlogsslachtoffers. Het jaar 2018 heeft als thema "Jaar van verzet". Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de rechtstaat buiten werking gesteld. Er was sprake van willekeur, vervolging, terreur en moord. Verreweg de meeste mensen probeerden er het beste van te maken en gingen zoveel mogelijk door met hun dagelijks leven. Een kleine groep kwam in verzet. Kwam op voor de rechten van anderen. Verzette zich tegen onrecht en onrechtvaardigheid. In samenwerking met het 4 mei comité Ommen en het historisch tijdschrift 'De Darde Klokke' deze week een verhaal over het thema 2018 "Jaar van verzet".

"Zonder hoop en verzet geen verandering"

 
Stille getuigen…
 
"Een bijbeltje met bloed en een portemonnee met een oranje lintje. Het zijn de stille getuigen van een moord op 17 november 1944. Het slachtoffer was mijn vader Jan Houtman. Hij zat in het verzet en werd, tijdens zijn vlucht, door Bikker op een brute wijze vermoord. Ik ben geboren in augustus 1943 en was te klein om me hem te herinneren. Wel heb ik veel over hem gehoord en gelezen. Eerst door de verhalen van mijn moeder en later ook door over hem te lezen. Ik kreeg, toen ik een jaar of acht was, een doos met als opschrift "Herinneringen aan je papa". Daarin zaten brieven, oude persoonsbewijzen, oorkondes en nog veel meer. Als kind heb je daar nog niet zoveel belangstelling voor. Je kijkt er wel eens naar, maar het zegt je zo weinig. Wat ik me wel goed herinner is het feit dat mijn moeder erg overstuur was van het bericht, dat zeven oorlogsmisdadigers ontsnapten uit de gevangenis in Breda. Dit gebeurde eind december 1952. Onder hen Bikker, de man die mijn vader had vermoord. Daarna gaat je leven weer verder. Ik volg een opleiding, krijg een baan. Ik trouw en krijg kinderen en dan ineens rond je veertigste loopt het spaak. Ik denk dat ik heel veel dingen heb weggestopt. Je krijgt het advies om meer over je vader te weten te komen en dat advies heb ik opgevolgd. Zo kreeg ik daardoor een illegaliteitsrapport in handen waarin stond wat mijn vader zoal had gedaan. Het begon met de verspreiding van Trouw. Daarnaast maakte hij de foto's voor persoonsbewijzen voor onderduikers, joden en piloten. Deze laatsten waren ook bij ons ondergedoken. Verder maakte hij vanaf juni 1944 het krantje De Berichtgever. Hierin stonden de meldingen die via de Engelse zender werden opgevangen. Ook heeft hij meegeholpen met overvallen in Dalfsen en Hardenberg. Wat ik heel erg jammer vind is dat er nergens een foto is van hem met mij samen. Ik sta wel op de foto met de ondergedoken piloten maar niet met mijn vader.
Heel veel informatie heb ik gekregen tijdens het proces tegen Bikker. Het was een overwinning op mezelf om bij een groot deel van dit proces aanwezig te zijn. Tijdens dit proces in Duitsland, heb ik details gehoord die me erg hebben geschokt. Jammer genoeg hebben ze Bikker niet veroordeeld gekregen. Het proces moest worden gestopt vanwege zijn gezondheid. Het erge is dat hij nooit één moment spijt heeft betoond. Hij is ontsnapt aan levenslang, ik niet.
Waarom nu juist een stukje over mijn vader. Er zijn ontelbaar veel kinderen, zoals ik, waarvan de vader of moeder ook in het verzet zaten. Die ook een vader of moeder hebben moeten missen. Misschien door de aandacht die er tijdens het proces Bikker is geweest? Ik weet het niet. Wel weet ik dat alles grote invloed heeft gehad op mijn leven, dat van mijn man en van onze kinderen, in positieve maar ook in negatieve zin".
 
Tjitske Houtman

 
Documentatie '39-'45  Henk Makkinga



Zoekt en gij zult vinden.  April 2018

Deze aanmaning is van toepassing op een groot deel van de nieuwe Rondom Dalfsen. Voor een vereniging als de Historische Kring Dalfsen is het zelfs een kernactiviteit.
Zo vond Wim van Lenthe bij de familie Pierik aan de Maneweg een doos met papieren (deftig is: bescheiden), die betrekking hebben op het huis waar deze familie woont, Erve Olthuis. Natuurlijk zocht Wim dit verder uit en haalde van alles boven water over aankoop, bezit en de bewoners van dit oude erf.
Het zoeken op de Vennenberg naar slachtoffers van de ramp met de neergeschoten/ neergestorte Engelse Lancaster bommenwerper (de grootste vliegramp uit de historie van de gemeente Dalfsen) duurde wel en niet lang. Meteen werden er 6 lichamen gevonden van, voor het merendeel, zeer jonge Engelse soldaten. Het verhaal ging dat het zevende bemanningslid ontsnapt was. Maar een aantal weken later werd zijn stoffelijk overschot toch in de buurt van de Vennenberg gevonden. Wie regelmatig, bijvoorbeeld tijdens de dodenherdenking op 4 mei, op de begraafplaats aan de Ruitenborghweg langs de oorlogsgraven loopt, herkent wellicht de namen:  Ellis, Rollings, McClennan, Williams, Le Page, Browne en Ellis. Namen om te onthouden. Het fraaie artikel van Stefan Hendriks helpt daar zeker bij.
Dat vroeger alles beter was is misschien een motto voor knorrepotten en pechvogels. Wie het verhaal leest over de historie van de Heilig Hartschool in Lemelerveld weet dat dit in het onderwijs zeker niet over de hele linie opgaat. Niettemin bewaar ik er bijna alleen maar goede herinneringen aan, ondanks hier en daar een tikje. Een jongensschool kende vroeger zo zijn eigen dynamiek.
Er staan in deze aflevering prachtige foto’s. Onder meer van een schilderij waarop Ida de Liefde-Mars staat afgebeeld. Vervaardigd door haar schoonzoon Frans Hazeveld. Daarnaast van een gebrandschilderd raam van de kerk in ’s Heerenberg met daarin, verrassend, het wapen van de (oude) gemeente Dalfsen, ter nagedachtenis aan Jan IJsbrand Galama. Hij is omgebracht in de oorlog en was in de periode 1926-1931 pastoor in Dalfsen. Wellicht de mooiste foto is die van de aanleg van riolering in de Ruitenborghstraat. De uitdrukking “an de schuppe stoan” wordt letterlijk in beeld gebracht. Uiteraard staan er ook toezichthouders bij.
De RD is verkrijgbaar bij het Historisch Centrum Ab Goutbeek Dalfsen, bij de The Read Shop en Primera Jansen in Dalfsen en ook bij supermarkt Wennemars in Oudleusen.
 
Namens de redactie: Jan Sibelt





Genealogie.  Maart 2018

Verschillende projecten heeft de werkgroep al volbracht in de afgelopen jaren, zoals het binnenhalen van alle geboorte-, huwelijks- en overlijdensakten van Dalfser bewoners van 1811 tot en met 1938, deze zijn in te zien in de computers in het Centrum. Ook de akten van Heino en Nieuwleusen.
Het Bevolkingsregister project is bijna volbracht na 4 jaar. Hiervoor zijn 85 boeken gefotografeerd bij het Historisch Centrum Overijssel in Zwolle. Alle genoemde personen op de bladzijdenfoto’s zijn in Excel ingebracht via het toetsenbord door vrijwilligers en doordat het ingebracht is in Excel kan men door een naam op te geven inschrijvingen in het Bevolkingsregister vinden van personen en gezinnen met verhuizingen, vaak vermeld met beroep en huisnummers. Ook boeken van vertrokken en ingekomen personen vaak seizoensarbeiders op boerderijen die in het voorjaar kwamen en in het najaar vertrokken. De gezinskaarten van Dalfser bewoners geven veel informatie. Dit Bevolkingsregister zal over een paar maanden compleet zijn en ook in te zien zijn in de computers in het Centrum in de Trefkoele+.
Drie vrijwilligers van onze werkgroep zijn reeds begonnen met een nieuw project namelijk de huisnummers, deze worden uit de akten gehaald. Op deze manier hopen we over enige tijd een bestand te gaan krijgen met huisnummers maar om dit compleet te krijgen zullen we de vrijwilligers die we hebben hard nodig hebben want dit is een enorme klus. Wat zijn we blij met alle vrijwillgers die elke week weer aanwezig zijn, inzet tonen, enthousiast zijn en prachtige verhalen hebben van vroeger tijdens het koffie drinken want er wordt niet alleen gewerkt.
Ook is een aantal vrijwilligers actief met het scannen van allerlei familieberichten. Zoals rouwkaarten, dankbetuigingen, trouwkaarten, bidprentjes en advertenties van rouw en trouw.
Doordat tegenwoordig alles gedigitaliseerd wordt wat natuurlijk wel van deze tijd is en alle werkgroepen ondersteund worden door de geduldige mensen van de werkgroep Digitalisering lukt het alle vrijwilligers om met de computers en scanners overweg te kunnen.
De Dalfser Courant wil ik u nog even onder de aandacht brengen, deze is digitaal aanwezig vanaf 1891 met uitzondering van 3 oorlogsjaren. Hierin was onlangs een Dalfsenaar aan het zoeken naar een familiebedrijf en vond prachtige oude advertenties van zijn voorouders aangevuld met foto’s uit het fotoarchief.
Werkgroep Genealogie is aanwezig op maandag- en vrijdagmorgen van 9.30-12.00 en donderdagmiddag van 13.30-16.00 uur.
Werkgroep Genealogie.




Kerkhof zonder namen.  Februari 2018

Tot 1821 worden de Hoonhorster overledenen begraven op het kerkhof rond de Grote kerk ( voormalig Katholieke) kerk in Dalfsen.
Antonius Bouwhuis, boer op ’t Erve de Hoonhorst” in Lenthe schenkt de grond voor het 1e Rooms-Katholieke kerkhof in deze streek. De eerste overledene die hier wordt begraven is Wilhelmus van der Vegte. 
Niet alleen overledenen rond Hoonhorst worden hier begraven. Geestelijken uit Zwolle en personen “van stand” bepaalden in hun testament hier begraven te willen worden. Ook katholieken uit de gemeente Dalfsen en uit naburige gemeenten vonden hier een laatste rustplaats.
In het midden van de 30-er jaren van de vorige eeuw werd het tegenwoordige padenpatroon aangelegd door leden van de Jonge Boerenbond.
Op het kerkhof stond een mooie Calvariegroep; een groot kruis met corpus en daarnaast beelden van Maria en Johannes. Deze groep komt uit Zwillbrock, net over de grens met Duitsland bij Groenlo. Deze groep staat in de kerk.
Begin 1962 zijn 12 graven geruimd en de stoffelijke resten herbegraven. Dit moest om ruimte te maken voor de bouw van de tegenwoordige kerk.
In 1968 is het kerkhof gerenoveerd. Er zijn toen verschillende graven geruimd. Ook 2 kastanjebomen met daaronder de Calvariegroep, waarbij het kruis is gesneuveld. In de plaats daarvan kwam een houten kruis met daarvoor een priestergraf met de stoffelijke resten van 5 voorgangers van de parochie. Het kwam voor het baarhuisje te staan. In de muur zat een nis met daarin de piëta die nu in de kerk staat. Later werd er een corpus op het kruis geplaatst met daaronder beelden van Maria en Johannes.
In 2003 is het monument ter nagedachtenis aan de in het verleden naamloos begraven kinderen geplaatst. Het symboliseert het geloof dat deze kinderen in de vrede van God zijn. 
In 1985 is de bij het kerkhof horende aula in gebruik genomen.

Werkgroep Hoonhorst




Afscheid.   Januari 2018

Ruim 15 jaar voorzitter van het bestuur van de Historische Kring Dalfsen, eens komt een einde aan je activiteiten en zeker als de 8 kruisjes over enkele weken in zicht komen, het was ook mijn laatste activiteit. Het was een boeiende periode in een bijzondere vereniging. Bijna 16 jaar geleden werd ik benaderd door Jan Sievers met de opmerking dat de Historische Kring een voorzitter nodig had, minder historisch maar meer organisatorisch. Jan was zelf toen coördinator van de Werkgroep 39-45 en zetelde in een kamertje op de bovenverdieping van het voormalige Gemeentehuis aan het van Bruggenplein. Daar was eveneens het gemeentelijk fotoarchief ondergebracht beheerd door Jan Rosink, dat inmiddels geheel is geïntegreerd in het archief van de werkgroep Foto- en beeldmateriaal en met nog steeds als coördinator Jan Rosink. Andere werkgroepen waren in woonkamers actief of ten huize van Ab Goutbeek waar ook de periodiek Rondom Dalfsen verzendklaar werd gemaakt.
Ik had net enkele andere bestuurlijke activiteiten beëindigd dus ik vroeg bedenktijd. Na een half jaartje ja gezegd en in een daarvoor apart belegde vergadering werd ik gekozen tot voorzitter van de Historische kring en Ab Goutbeek werd Vice voorzitter. Een goed team. Ab was ooit de eerste Dalfsenaar die ik in 1958 kennen leerde terwijl ik toen nog niet wist dat ik 3 jaar later in Dalfsen zou komen wonen en nooit meer weg zou gaan.
Gesprekken met de gemeente met toenmalig wethouder Jan Ophof volgden en die waren soms flink stevig. Het voorstel van Ophof om de vrijgekomen ruimte in het Beatrixgebouw, door vertrek van de Kringloopwinkel naar het industrieterrein, nu Noggus en Noggus, hebben wij toen graag aanvaard per 1 september 2003. Na een flinke opknapbeurt en enkele verbouwingen mocht ik op 1 mei 2004 samen met wethouder Diny Laarman het eerste Historisch Centrum van de Historische Kring Dalfsen officieel openen. Het werd een bloeiende periode van 10 op één volgende jaren.
De werkgroepen ontmoeten nu elkaar en de belangstelling nam toe en ontstond er onder de bijna 100 vrijwilligers het wij gevoel. Naast de historische activiteiten had dat ook een sociale functie.
Toch bleef er nog de wens om wat meer museaals te doen en liefst in het centrum van Dalfsen zodat Dalfsen ook voor de bezoeker van Dalfsen wat historisch te bieden had. Inmiddels had de Historische Kring Dalfsen het toch wel bijzondere Schildersmuseum Meesters geschonken gekregen. Na verhuizing van Meesters moest dat noodgedwongen worden opgeslagen in de kelder van het Beatrixgebouw. De voormalige cichoreifabriek en het postkantoor kwamen voorbij, maar zonder financiële medewerking van de gemeente was dat niet haalbaar.
Toen kwam de Trefkoele in beeld die na renovatie en verbouwing als een Kultuurhus moest functioneren en daarin vond men dat de Historische Kring ook moest worden gehuisvest.
Weer volgden gesprekken. Gevolg dat de Historische Kring Dalfsen
sinds 1 september 2014 in de Trefkoele+ is gehuisvest in een fraai infocentrum. Door Ab Goutbeek op 2 december vorig jaar als 80ste verjaardagcadeau onthuld nu als Historisch Centrum Ab Goutbeek, als dank voor zijn geweldige inbreng, kennis en inzet.
Bezoekende collega's in de provincie kijken er met volle bewondering naar.
De museale activiteiten worden verzorgd door onze collega's Ni'jluusn van vrogger in Nieuwleusen in de Palthehof. Dit is ook overeenkomstig de nieuwe cultuurnota van de Gemeente. De opdracht aan de beide historische verenigingen is verwoord in het project het DNA van Dalfsen dat de komende 4 jaar gestalte moet krijgen.
De Historische Kring Dalfsen is niet meer weg te denken en ik heb het een voorrecht gevonden daar 15 jaar aan mee te mogen werken. Ik verheug mij er ook op dat m.i. een goede kandidaat-opvolger is gevonden in de persoon van Jan Sibelt. Jan, geboren in Lemelerveld en sinds 1979 woonachtig in Dalfsen, is al jaren actief als lid van de redactie van de periodiek van de Historische Kring Rondom Dalfsen en tevens coördinator van de Werkgroep "Dalser" dialect en  …...Jan kan nog 15 jaar mee voordat de 8 kruisjes in zicht komen.
Op de jaarvergadering van 29 januari a.s. kan dit definitief worden, tevens zal er dan zeker ook bij stil gestaan worden dat de Historische Kring Dalfsen op 27 januari 2018 30 jaar bestond.

Hans de Boer.





Rondom Dalfsen nr 91  december 2017      

Het Wapen van Teusink in Rondom Dalfsen

Terwijl mensen tegenwoordig zich buitenshuis op een heleboel plaatsen kunnen vermaken waren de mogelijkheden daartoe in pakweg de vijftiger jaren maar heel beperkt. Het begrip Kulturhus was in Nederland nog niet uitgevonden. Toch had elk beetje dorp wel een gelegenheid, een zaal, plek waar verenigingen oefenden, uitvoeringen werden gegeven, werd vergaderd, verkeringen ontstonden, kattenkwaad werd uitgehaald en werd getapt. Zo ook in Dalfsen. Dat blijkt uit het nieuwe nummer van Rondom Dalfsen.
Op de hoek van de Ruitenborghstraat en de Schoolstraat staat nu een wooncomplex. Tot voor een paar jaar stond daar het café Het Wapen van Dalfsen. Daarvóór was deze zaak genoemd  naar de eigenaar: de familie Teusink. De familiegeschiedenis en het ontstaan van het pand worden uitvoering beschreven. Het begon klein en werd allengs uitgebreid met een zaaltje, een biljart en een provisorisch toneel. Zang- en toneelverenigingen repeteerden er en gaven er uitvoeringen. Jaarlijkse hoogtepunten voor veel mensen. Bruiloften waren er. De gymnastiekvereniging Sport Staalt Spieren was er vaste gast. Heel veel vergaderingen en bijeenkomsten van allerlei groeperingen. En er werd geschonken. Later was zelfs te merken dat Rosengaerde op loopafstand lag. Wat een tijd. Om over het halen van patat en ijsjes maar niet te spreken.
Spreken deed Dieks Meulman wel tegenover de RD. En hij heeft te vertellen gezien de lengte van het artikel dat aan hem gewijd is. Over de Marshoek (waar hij al meer dan 90 jaar woont), zijn familie, over het rotmeesterschap, over de oorlog, over de Kippenschure en over de veranderingen in het boerenbedrijf. Dat laatste onderwerp kennen wij allemaal. Maar wie weet nog dat er een treinhalte in de Marshoek was, dat er met fosforbommen boerderijen in de brand werden geschoten en dat koeienkadavers  in bomkraters naast het spoor werden begraven. Dieks wel. Hij moest al vroeg zijn mannetje staan als katholieke jongen in een verzuilde omgeving. Kinderen konden hard zijn tegenover elkaar. En eenmaal boer werden ze de beste buren van elkaar.
De verzuiling tussen geloofsrichtingen blijkt ook uit de moeizame totstandkoming van een christelijke school in Lemelerveld. Hervormden en gereformeerden hadden verschillende denkbeelden over de wenselijkheid van een School met den Bijbel. Uiteindelijk kwam het in 1919 toch nog goed met de  school, die tegenwoordig De Regenboog heet.
Vandaag de dag is er veel te doen over openstelling van winkels. Dat was 100 jaar geleden anders. In een advertentie in een ODC uit 1917 delen de Dalfser winkeliers doodleuk mee dat alle winkels alle doordeweekse dagen om 9 uur ’s avonds sluiten. Op zaterdag dus nog langer open. Dat noemen wij nu klantgerichtheid. In diezelfde krant werd aangekondigd dat een aftandsch merriepaard publiek te koop werd aangeboden. Kom daar nu eens om.
Wie het nummer niet thuiskrijgt kan het beste lid worden van de HKD. Of een los nummer kopen bij The Readshop, bij Primera of bij de 50-jarige Wennemars in Oudleusen. Goed leesvoer voor Prettige Kerstdagen!
 
Namens de redactie, Jan Sibelt.


 


Over Ons


Het bestuur
Beschrijving verwerking persoonsgegevens HKD 2018
Agenda jaarvergadering 27 januari 2020
Jaarverslag
Doelstellingen en Beleidsplan
Notulen jaarvergadering
Balans en baten/lasten
ANBI
HKD 25 jaar

Rondom Dalfsen


Inventarisatie Rondom Dalfsen

Werkgroepen


Boerderij- en veldnamenonderzoek
'Dalser' dialect
Digitalisering
Documentatie '39-'45
Documentatie Dalfsen
Archeologie
Foto- en beeldmateriaal
Genealogie
Historische Werkgroep Hoonhorst
Historische Werkgroep Lemelerveld
Historische Werkgroep Oudleusen
Open Monumentendag
Coordinatieteam

Archieven/Collecties


Zoeken op MijnStadMijnDorp
Bibliotheek
Inventaris HKD
Uit het verleden van Dalfsen
Acten van Naamsaanneming
D.T.B.-registers voor 1812
Grafzerken
Topografische kaarten

Nieuws


Bulletin
Columns Dalfser Courant
Archeologie 2
Archeologie 1
Boerderijen in Salland

Contact


Openingstijden
Werkgroepen
Lid worden?
Problemen met e-mailadres openen

Fotoalbums


De historie van Dalfsen in beeld

DNA van Dalfsen


Land van Dalfsen
Dalfsen dorp
Oudleusen
Hoonhorst
Lemelerveld
Nieuwleusen

Sponsoren


Sponsorcommissie

English