Column Oprechte Dalfser Courant

 

 

De zoltpot   4-9-2013

 

Ik bin stille van mien boer gaon loopn, ik wörd d’r naar en akelig van.

Want um noe olles maor te ett’n, door he’k een groot’n heékl an.

Iej mot weet’n det van’t winter, bi’j oos een vark’n ging kapot.

Eerst sprunge as een gek in’t rondte, maor smorgens lag e dood in’t hok.

Ik mos direct de slachter haal’n, en daadl’k kwam die goeie man.

En doorop zei de boer heel smaakl’k, Jan, geef mie de zoltpot is an.

’t Vleis kwam netties in de pekk’l, al lagge dood in’t varkensschot.

En stuk veur stuk is’t op e’getten, bi’j ’t ett’n van de middagpot.

Behalve ik, want ik vund ’t akelig, maor at ik nie, dan kreeg ik niks.

Deurumme deek mien oong dichte, ik at maor raak en sloek’n fiks.

En toen, zowat zes week’n later, mos oonze veearts van de koe,

’t kalf in stukk’n en brokk’n haal’n, en woor ging det ollemaol nao toe?

’t Hele kalf ging in de pekk’l, ’t gunk als ’t vark’n de zelfde weg.

De vrouw, die kokk’n d’r middagpott’n en ikke, Jan heb niks e zeg.

De meid, ooze olde grieze Jannao, die jooren bi’j de boer al hef e’wont.

Had kolde in de hoed ekree’ng, en heel heur heufd was blauw en bont.

De vrouw, die kokk’n vlier, kamille en kannemelk met stroop en brood.

Mao’r ’t moch ollemaol gin mieter helpen, want nao een uur ging Jannao dood.

Toen bin’k as een haze gaon loop’n, want ok wie wist’n d’r olles van.

Ik denk, zo giet de boer an’t roep’n, Jan gef mie de zoltpot mar es an.

En deurumme bin’k naor hier ekom’n, veur wie mi’j soms gebruk’n kan.

Ik kan bouw’n, egg’n, heuj’n en maeij’n. Ik binne vri’j van dienst en hete Jan.

Ik wil olles doen wat mut gebeurn’n, met greepe, gaffel, harke of zeis

Maor wa’k verrek dat köj wel denk’n, iej kriegt mi’j nie an ‘t meensenvleis.

 

Werkgroep ’Dalserdialect.   Wim Schrijver